Het Fochteloërveen leeft. Veenmossen groeien er traag maar zeker en bedekken als sponzige groene tapijten alles wat ze tegenkomen. Dit stille weidse en waterrijke landschap herinnert aan de onmetelijke, zompige en vrijwel boomloze venen die ooit grote delen van ons land (en Europa) besloegen. In 1900 telde ons land nog 90.000 hectare, maar na het afgraven van het veen als brandstof, bleef daar maar 3.600 hectare van over. En die overgebleven stukken lagen te verdrogen.
Toch leeft het Fochteloërveen (Dr./Fr.). Opnieuw! Door de aankoop van een groot aaneengesloten landbouwgebied en het vasthouden van water wist Natuurmonumenten het tij te keren. Nu kruipt het veenmos weer over stronken struiken is de waterrijke weidsheid terug. Een plek waarookde kraanvogel zich thuis voelt, dit jaar telden we al zeven broedparen. En er groeit weer volop wollegras, waar het veenhooibeestje-een zeldzaam vlindertje-dol op is.
Open configuratie-instellingen
Gebouwd met Drupal