Hattem - Anton Pieckmuseum

 

 

Een enkeling waagt zich zelfs met de fiets op het bevroren water. Een ander duwt een slee voort met daarin een keeshond.En een derde kluunt over het besneeuwde
gras, op weg naar een volgende sloot. Hilarische taferelen die in de prenten van Anton Pieck niet zouden misstaan. Anton Pieck, de schepper van lieflijke
Hollandse plaatsen voor op kalender en koekblik, staat bekend om zijn zachte nostalgie. Het verleden, vooral de negentiende eeuw, was voor Pieck de grootste inspiratie
bron. Als een romantische eenling in een hectische, moderne wereld stond hij buiten zijn tijd. De tekeningen, etsen, schilderijen, olieverven en aquarellen kenmerken zich
door een geïdealiseerd verleden. Ze tonen vooral de herfst en winter, seizoenen die hem liever waren dan de lente en zomer.
Het aantal ijsgezichten vol mensen op schaats en slee is indrukwekkend. Werk dat vol humor zit en romantische ironie

 

ANTON PIECK
Pieck bouwde zijn tekeningen min of meer op uit kleine, komische verhalen. Dat kun je concluderen tijdens een bezoek aan het Anton Pieck Museum in Hattem.
De poëtisch ingestelde tekenaar bezat een onuitputtelijke bron van ideeën en had oog voor detail en nuances. Het is indrukwekkend om te zien hoeveel werken Pieck heeft nagelaten.  Houtsnedes, etsen, gravures, droge naalden, litho's, olieverfschilderijen, aquarellen, potloodtekeningen, reistekeningen,boekillustraties, noem maar op.
Niet verwonderlijk dat al tijdens zijn leven diverse exposities werden georganiseerd, onder meer in het Larense Singermuseum toen hij in 1980 85 jaar werd. Meer dan
zestigduizend bezoekers kwamen op de overzichtstentoonstelling af. Voor zijn zoon Max en de toenmalige directeur van uitgeverij Unieboek Jan Weggemans reden genoeg om een 'eigen' museum op te richten. De bescheiden Pieck voelde zelf weinig voor het idee. Hij wist de plannen nog twee jaar tegen te houden. Maar in 1982 begonnen de ideeën steeds vastere vormen aan te nemen. In 1984 ging het museum open, nu 25 jaar geleden. 

 

Anton Pieck werd op 19 april 1895 in Den Helder geboren. Al op jonge leeftijd kreeg hij tekenles. Toen hij tien was, won hij de eerste prijs op een tentoonstelling van huisvlijt. De prijs: vijf tubes waterverf en een fixeerspuitje. Na de verhuizing naar Den Haag zette hij daar het tekenonderwijs voort. Op zijn zeventiende was hij leraar tekenen. In 1920 werd hij tekenleraar aan het Kennemer Lyceum in Overveen. Buiten schooltijden maakte
hij immens veel eigen werk. Daarin komt ook zijn liefde voor sprookjes tot uiting. Vanaf 1951 werkte Pieck mee aan de realisatie van de Efteling. In dertig jaar tijd maakte hij ruim 1.500 ontwerpen die volgens hem met authentieke materialen, zoals steen en hout, moesten worden gerealiseerd. En zo geschiedde. Vooral door de romantische en nostalgische stijl
van Pieck groeide het attractiepark uit tot een van de grootste van Europa. Bij zijn pensionering in 1960 werd Pieck benoemd tot Ridder in de orde van Oranje Nassau.Twintig jaar later werd hij Officier. Pieck overleed op 24 november 1987. Hij was toen 92 jaar.

 

WINTERLANDSCHAP
Terwijl de sneeuw hier en daar onder je banden knarst, vooral als je een wat meer beboste omgeving aandoet, denk je terug aan de historische tekeningen die je van eerder ontvangen kerstkaarten herkent. Het voelt een beetje alsof je nu zelf in zo'n romantisch winterlandschap bent. Een neiging tot wegglijden brengt je van poëtisch verleden naar de realiteit van nu. Het laatste deel van de tocht voert door de bosrijke omgeving van Landgoed Petrea. Gracieus buigen eiken en naaldbomen onder ijzig dons. Rijp klampt zich vast aan boomstammen en mossen en op de fietspaden blijft de sneeuw hier langer liggen. Oppassen dus. Het het bos waar je doorheen fietst kent een enorme variëteit aan bomen. Naast de ruwe berk en wintereik, vind je er ook uitheemse soorten als de tamme kastanje, Amerikaanse eik en zilverspar. Terug in Hattem rijd je nog een keer
onder de Dijkpoort door. Met een beetje fantasie trekt, zoals op de prent van Pieck, een bonte stoet van straatventers, marktvrouwen en paardenwagens voorbij.
Vast op weg naar dat dromerig witte landschap om de hoek van de stokoude stadspoort. Heb je Hattem eenmaal achter je gelaten, dan openbaren zich om je heen weidse witte polders